تبلیغات
ﮐﺴﺐ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ - کمپلکسی به نام اثر هنری و شبکه‌های فروش
 
پیش به سوی موفقیت مالی

کمپلکسی به نام اثر هنری و شبکه‌های فروش

نوشته شده توسط :احسان
سه شنبه 28 اردیبهشت 1395-03:30 ب.ظ



گالری‌ها و حراجی‌ها هستند؟ شکی نیست که بهترین مکان برای فروش این آثار همین مکان‌های کلاسیک هستند. هر هنرمندی دوست دارد که ارتباطاتی با صاحبان گالری های معتبر داشته باشد که به نوبه خود رابطه‌‌ خوبی با مجموعه‌داران و خریداران دارند، اما کیست که نداند، دست همه به صاحبان گالری ها نمی‌رسد؛ قبول ندارید؟


اگر گوشی را بردارید و شماره‌‌ یکی از گالری‌های معتبر را بگیرید و تقاضای نشان دادن آثار و گرفتن وقت برای نمایشگاه بکنید، معمولا با این جواب مواجه می‌شود که فعلا وقت نمایشگاه پر است. شما اصرار می‌کنید که قراری بگذارید و کارهای‌تان را به آن کسی که باید تایید کند نشان بدهید‌ اما منشی گالری به شما می‌گوید که اگر این اتفاق هم بیفتد، نزدیکترین تاریخ امکان برپایی نمایشگاه شما، دو یا سه سال دیگر است. حالا دیگر با خودتان است که قبول کنید یا نه. حتی اگر بدون قرار قبلی، آلبومی که از کارهای خودتان تهیه کرده‌اید یا CD آثارتان را به گالری ببرید، آنها خیلی محترمانه از قبول کردن آن سر باز می‌زنند. حالا شما می‌مانید که چطور کارهایی که این همه برای‌شان زحمت کشیده‌اید را به نمایش بگذارید تا خریداران، آنها را ببینند و اثر بفروشد و پولی در جیب‌تان برود.


ماجرا این است که هر گالری مکانیسم خاصی برای پذیرش و خرید و فروش نقاشی، عکس و مجسمه دارد. معمولا افرادی با نفوذ و صاحب سلیقه‌‌ و سواد هنری‌(که لزوما هنرمند نیستند) به گالری‌ها مشاوره می‌دهند و جوان‌های مستعد و هنرمندانی که امکان فروش آثارشان بالاست را معرفی می‌کنند. این مشاورها، هم هنر را می‌شناسند و تا جایی که به گالری‌ها مربوط است، شناخت خوبی از بازار هنر نیز دارند. صاحبان گالری‌ هم خودشان در خرید آثار هنری پیش‌قدم می‌شوند و سعی می‌کنند مجموعه‌دارها و خریدارهایی که پول بیشتری برای یک تابلوی نقاشی یا یک مجسمه خرج می‌کنند، جذب کرده و درصدی هم از فروش را در جیب‌های‌شان ذخیره می‌کنند.


حالا اگر هنرمند جوانی که معمولا سرش گرم تولید اثری با کیفیت است و به بازار توجهی ندارد، به سرش بزند که از عکس‌ها و نقاشی‌هایش نمایشگاهی برپا کند، چه باید بکند؟ واقعیت این است که در همه‌جای دنیا به هنرمندان توصیه می‌شود که با شبکه‌هایی که موجب ارایه‌‌ و نمایش اثر هنری می‌شوند، ارتباط بر‌قرار کنند.


در کشور ما این شبکه‌ها به «باند» معروف شده‌اند. واژه‌ای‌ که از آن ذهنیت بدی داریم. معمولا وقتی هنرمندی بخواهد از استقلال هنری خود حرف بزند، به این جمله پناه می‌آورد: «من تو هیچ باندی نیستم.» اما باید از او سوال کرد آیا اولین نمایشگاه را بدون سفارش هنرمندی دیگر به یک گالری برپا کرده ‌است؟ بعضی از هنرمندان تا آخر عمر هم نیاز به سفارش هنرمندی معتبر برای رزرو نمایشگاه دارند‌ و تقریبا همه‌‌ حراجی‌های مشهور دارای شبکه‌های ارتباطی‌‌ هستند که تنها یک سرش به هنرمند برمی‌گردد. پس نباید از ارتباط با شبکه‌های فروش ترسید. شاید بهتر باشد به دنبال آنهایی بگردیم که به سلیقه‌‌ هنری ما نزدیک‌تر هستند.




نظرات() 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندهای روزانه:


صفحات جانبی:


نویسندگان:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox